زيتون

راه زندگی برای هیچکس رو به گذشته نبوده است...

sabzroo — Thu, 12 Nov 2009 10:52:41 GMT

امروز، دلتنگ خاطراتی شده ام که پشت سر جا مانده اند و بی تاب روزهایی که از رو به رو می گریزند...

شاید آخر دنیا، آخر آرزوها باشد و همه ی آرزوها رنگ تحقق بگیرند و شاید تا همین چند ثانیه دیگر آخر دنیا شود...

... و رویای فرشته شدن همه آدم ها که همیشه ذهنم را قلقلک می دهد، تحقق یابد...

آدم هایی که الان هم روی زمین خاکی کنار ما هستند و ما آنقدر از حقیقت آنها فاصله داریم و آنقدر زمینی شده ایم، که گاه یادمان می رود لازم نیست همه ی فرشته ها بال داشته باشند...

بیراهه راه هایی که رفته ایم را به گذشته بسپار و گذشته را به باد...

راه زندگی برای هیچکس رو به گذشته نبوده است...

زندگی رو به فرداست که ادامه دارد نه دیروز...

میلاد نور مبارک...

sabzroo — Fri, 30 Oct 2009 07:07:18 GMT

هر چند حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر با آخر خط هم رسیده ای

آنجا برای عشق شروعی مجدد است

چشم انتظار...

sabzroo — Wed, 21 Oct 2009 14:35:18 GMT

قلب ناآرامم، آرامتر بزن...

دیگر به سرای آرامش رسیده ایم

آنجا که هوایش، بوی زندگی و عشق می دهد

آنجا که رنگش، به سرخی توست

آنجا که روزهایش، به سبزی عشق توست

... و آنجا که آسمانش، به رنگ نیلی درون توست

لحظه ها میگذرند و ما به مقصود نزدیکتر می شویم

مقصودی شیرین و مقصدی نامعلوم!

و راه...

راهی که از دور کوتاه است و از نزدیک شاید به بی نهایت برسد

پس به امید قدم در ره کوتاه...

مرهم دل زخمی من ....

sabzroo — Thu, 08 Oct 2009 17:56:18 GMT

به تماشا سوگند و به آغاز کلام...

به زلالی چشمانت و به هر آنچه که تو می پرستی...

که هیچگاه، حتی در آن لحظه که قلبم خالی از عشق تو باشد، تو را از یاد نبرم...

آوازهایم را برای تو می نویسم، تا کوچه های شبانه به یاد تو زنده شوند...

آوازی برای مهر...

آوازی برای مهرگان...

تا روزها دلنشین شوند...

اکنون من تنها با آرزوهایم در کوچه های غریب، سرگشته ام...

تا روزهای خسته ام را به باد نثار کنم...

آن روزهایی که در فراق تو، با این دل خسته، مویه ها کردم...

و زخم های جدایی را با مرهم تنهایی پوشاندم...

...اما چه سود که این مرهم با آن چه ها کرد...

دلم تنگ است، ای دور نزدیک...

sabzroo — Tue, 06 Oct 2009 16:51:18 GMT

دیریست ای دل بیگانه، که تو را در نهانخانه ی قلبم انکار می کنم...!

تا شاید آشنایی که چندان نزدیک نیست، در بینهایت ترین وسعت عشق، در به روی تو بگشاید...

و تو را با خود به دورترین ساحل هستی، آنجا که به جز مرغان دریایی عاشق، کسی نیست که سخن عشق را بر زبان آورد، ببرد...

آن جا که سخن عشق کلام اول است...

پس آری...

خوشحالی از آن توست، ای دل دیوانه ترین مجنون دنیا...!

راهی است راه عشق،که هیچش کناره نیست

آن جا، جز آن که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود

در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

چشم به راه آمدنت...

sabzroo — Sun, 04 Oct 2009 17:58:09 GMT

تقصیر تو نبود...

خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها خاموش شود...!

خودم شعرهای شبانه ی اشک را فراموش نکردم...!

خودم کنار آرزوی آمدنت، اردو زدم...!

حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند

نه تو چیزی بدهکار...

خودم خواستم که مثل زنبوری زرد

بالهایم، در کشاکش شهدها، خسته شوند

... و عسل هایم

صبحانه ی کسی باشند، که هرگز ندیدمش.!!.

تنها آرزوی ساده ام این بود:

که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد...

که هر از گاهی، کنار برگهای کتابم بنشینی...

و بعد از قرائت باران ها...

زیر لب بگویی:

" یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش! "

همین جمله...

برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان، کافی بود.!.

هنوز هم جای قدم های تو

بر چشم تمام ترانه هاست!

هنوز هم همنشین نام و امضای منی؟!

دیگر تنها دلخوشی ام...

همین شکفتن شمع است!

همین تبلور بغض!

به خدا هنوز هم از دیدن تو...

در پس پرده ی باران بی امان...

... شاد می شوم ...

ای که با یاد تو در آتش تب می سوزم...

sabzroo — Fri, 02 Oct 2009 09:36:18 GMT

ای که با یاد تو در آتش تب میسوزم

یاد من کن که به یادت همه شب میسوزم

شبنم صبحم و لب تشنه جام خورشید

دیرگاهیست که در راه طلب میسوزم

سوخت پروانه که زد بوسه شبی بر لب شمع

منکه ناکام شدم از چه جهت میسوزم

ای که بودت همه در سوختن من مقصود

گذری کن به تماشا که عجب میسوزم

همه شب بسته به ره رشته زنجیر نگاه

شمع سان قصه شوق تو به لب میسوزم

اختر صبحم و با یاد تو ای صبح امید

همه شب لرزم و در بستر تب میسوزم

کس نیفشاند از این جمله به بالینم اشک

شمع بیمارم و در بزم طرب میسوزم

خدایا: درد دل بی تابم را فقط تو می دانی...

sabzroo — Thu, 01 Oct 2009 14:08:18 GMT

شب آمد ولي من به چشمانم خواب ‌نمي‌آيد

دلم بي‌تاب است

اگر بخوابم و فردا شود،

شبي از تنها‌ شب‌هاي مانده از شب‌هاي عمرم را از دست داده‌ام

اگر بخوابم و فردا شود،

...

نه، من به ذهن خسته‌ام نيازي ندارم

بگذار به حال خودش باشد...

دل بي‌قرارم را مي‌خواهم

روز را به اميد شب مي‌گذرانم

تا در سكوت و آرامش شب...

از دل بي‌قرارم بگويم برايت

شب را مرحم دل رنجانم كني

آرامشش را با زخم‌هاي دلم جا‌به‌جا كني

پروردگارم، چه خوب مي‌دانستي كه من، بنده‌ات

خسته‌دل مي‌شوم، دلگير و غمگين مي‌شوم،

شب را با اين عظمت و با شكوه در تاريكي و آرامش آفريدي...

تا در اين سكوت بي‌همتا، صداي دلم را بشنوم

از درد دلم كه آگاهي، با خبر شوم

و از آن، با تو بگویم

و از آن، تو با من بگویی

كه درد دل من چيست ؟

دل من كه را مي‌خواهد، دل تنگ كيست ؟

كجا بايد بروم، تا به تو نزديك شوم ...

من را لحظه ای به حال من نگذار

درد و دل با خدا...

sabzroo — Sat, 12 Sep 2009 11:24:18 GMT

امروز همه اش به این فکر می کردم که اگر خدا بیاید مهمان من بشود

چه دارم جلویش بگذارم

نمی دانم خدا سیب بیشتر دوست دارد، یا انار

سیب عطر دارد، انار دل

به این فکر کردم چه طور است دل انار را در بیاورم بمالم به عطر سیب...

گاهی آدم از فکر خودش می خندد

خدا کند خدا هم به فکر من بخندد

خدا بخندد خیلی خوب است

همان لحظه می شود یواشکی چیزهای خوب و آرزوهایت را بخواهی

خدا اگر بیاید مهمانی به خانه ی من

می دانم دلم جوانه می زند از زیر تنهایی ام

خدا اگر بیاید...

خودم کفش های قشنگش را جفت می کنم پشت در

اگر بیاید...

دستم را می گذارم زیر چانه، زل می زنم به نگاهش

راستی یادم بماند بپرسم " تو " کجاست!

همان تویی که همه دوستش دارند

خدا حتما می داند

کاش خدا آنقدر بماند که دلم بعد از جوانه اش میوه هم بدهد

یک دانه سیب، یک دانه انار...

هر دویش را می دهم به خدا

نه...

سیب مال خدا...انار مال من و " تو "

دانه دانه اش می کنم

یک دانه من... یک دانه تو

دانه آخرش هم مال " تو "

نزدیک شب برف بارید از آسمان

دانه های ریز و سفید

همیشه حس می کنم دانه های برف، شکوفه های درختان سیب بهشت اند

خدا از آن بالا زمینش را شکوفه باران می کند

یک دانه برف را گرفتم توی آغوش دستم

از نزدیک که نگاهش کردم، کم مانده بود من هم مثل او آب شوم از لذت

حس من اشتباه نبود انگار

این ها دانه های برف نبود

شکوفه های سیب بود...

هرچه عمیق تر نگاه کنی، زیباتر می شوند

امشب خدا آمد مهمانی من

هم سیب آورد، هم انار

" تو " نبود که دانه دانه بخوریمش

خوردم به جای هردومان

... و خدا مهربانانه می خندید

گاهی چه زود دیر می شود...

sabzroo — Thu, 10 Sep 2009 10:37:18 GMT

خانم جوانی در سالن منتظر نوبت پروازش بود .
از آنجایی که باید ساعات بسیاری را در انتظار می ماند، کتابی خرید. البته بسته ای کلوچه هم با خود آورده بود. او روی صندلی دسته داری در قسمت ویژه فرودگاه نشست، تا در آرامش استراحت و مطالعه کند.

در کنار او بسته ای کلوچه بود، مردی نیز نشسته بود که مجله اش را باز کرد و مشغول خواندن شد . وقتی او اولین کلوچه اش را برداشت ، مرد نیز یک کلوچه برداشت .

در این هنگام احساس خشمی به او دست داد، اما هیچ چیز نگفت. فقط با خود فکر کرد: " عجب رویی داره! اگر امروز از دنده چپم بلند شده بودم چنان نشانش می دادم که دیگه همچین جراتی به خودش نده! "

هر بار که او کلوچه ای برمی داشت ، مرد نیز با کلوچه ای از خود پذیرایی می کرد. این عمل او را عصبانی تر می کرد، اما نمی خواست از خود واکنشی نشان دهد. وقتی که یک کلوچه باقی مانده بود با خود فکر کرد: " حالا این مردک چه خواهد کرد ؟ " سپس، مرد آخرین کلوچه را نصف کرد و نیمه آن را به او داد.

" بله ؟! دیگه خیلی رویش را زیاد کرده بود. " تحمل او هم به سر آمده بود. بنابراین، کیف و کتابش را برداشت و به سمت سالن رفت.

وقتی که در صندلی هواپیما قرار گرفت، در کیفش را باز کرد تا عینکش را بردارد، در نهایت تعجب دید که بسته کلوچه اش، دست نخورده آنجاست. تازه یادش آمد که اصلا بسته کلوچه اش را از کیفش در نیاورده بود. خیلی از خودش خجالت کشید!! متوجه شد که کار زشت در واقع از جانب او سر زده بود. مرد بسته کلوچه اش را بدون اینکه خشمگین، عصبانی یا دیوانه شود با او تقسیم کرده بود، ...

و اکنون دیگر زمانی باقی نبود که او در مورد رفتار خود توضیحی دهد ... یا عذر خواهی کند!

چـــــــــهار چیـــز هـــرگــز قـــابل جـبـــران نیـسـت:
حـرفــی کـــــه از دهــان خـــارج شـــده باشـد.
فـرصتی کــــه از دست رفــته بـــاشــد.
زمــانی که سـپـری شــده بــاشد!
سنگی کـه پرتاب شده باشد