زيتون

بین رویا و واقعیت...

sabzroo — Sat, 02 Jan 2010 15:42:18 GMT

I dreamed I had an interview with God

در رویا دیدم که با خدا حرف میزنم

So you would like to interview me? God asked

او از من پرسید :آیا مایلی از من چیزی بپرسی؟

If you have the time? I said

گفتم ....اگر وقت داشته باشید....

God smiled. ?My time is eternity

لبخندی زد و گفت: زمان برای من تا بی نهایت ادامه دارد

What questions do you have in mind for me

چه پرسشی در ذهن تو برای من هست؟

What surprises you most about humankind

پرسیدم: چه چیزی در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده می کند؟

God answered...

پاسخ داد:

That they get bored with childhood

آدم ها از بچه بودن خسته می شوند ...

they rush to grow up, and then

عجله دارند بزرگ شوند و سپس.....

long to be children again

آرزو دارند دوباره به دوران کودکی باز گردند

That they lose their health to make money...

سلامتی خود را در راه کسب ثروت از دست می دهند

and then lose their money to restore their health

و سپس ثروت خود را در راه کسب سلامتی دوباره صرف می کنند....

That by thinking anxiously about the future

چنان با هیجان به آینده فکر می کنند.
they forget the present

که از حال غافل می شوند

such that they live in neither the present nor the future

به طوری که نه در حال زندگی می کنند نه در آینده

"That they live as if they will never die

آن ها طوری زندگی می کنند.،انگار هیچ وقت نمی میرند

and die as though they had never lived

و جوری می میرند ....انگار هیچ وقت زنده نبودند

we were silent for a while

ما برای لحظاتی سکوت کردیم

And then I asked

سپس من پرسیدم..

As a parent, what are some of life's lessons you want your children to learn

مانند یک پدر کدام درس زندگی را مایل هستی که فرزندانت بیاموزند؟

To learn they cannot make anyone love them

پاسخ داد:یاد بگیرند که نمیتوانند دیگران را مجبور کنند که دوستشان داشته باشند

All they can do

ولی می توانند
is let themselves be loved

طوری رفتار کنند که مورد عشق و علاقه دیگران باشند

To learn that it is not good to compare themselves to others

یاد بگیرند که خود را با دیگران مقایسه نکنند

To learn to forgive by practicing forgiveness

یاد بگیرند ...دیگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگی

To learn that it only takes a few seconds to open profound wounds in those they love
یاد بگیرند تنها چند ثانیه طول می کشد تا زخمی در قلب کسی که دوستش دارید ایجاد کنید

and it can take many years to heal them

ولی سال ها طول می کشد تا آن جراحت را التیام بخشید

To learn that a rich person

یاد بگیرند یک انسان ثروتمند کسی نیست که دارایی زیادی دارد

is not one who has the most,but is one who needs the least

بلکه کسی هست که کمترین نیازوخواسته را دارد

To learn that there are people who love them dearly

یاد بگیرند کسانی هستند که آن ها را از صمیم قلب دوست دارند

but simply have not yet learned how to express or show their feelings

ولی نمیدانند چگونه احساس خود را بروز دهند

To learn that two people can

یاد بگیرند وبدانند ..دونفر می توانند به یک چیز نگاه کنند

look at the same thing and see it differently

ولی برداشت آن ها متفاوت باشد

To learn that it is not enough that they

یاد بگیرند کافی نیست که تنها دیگران را ببخشند

forgive one another, but they must also forgive themselves

بلکه انسان ها باید قادر به بخشش و عفو خود نیز باشند

"Thank you for your time," I said

سپس من از خدا تشکر کردم و گفتم

"Is there anything else you would like your children to know"

آیا چیز دیگری هم وجود دارد که مایل باشی فرزندانت بدانند؟

God smiled and said,Just know that I am here... always

خداوند لبخندی زد و پاسخ داد: فقط این که بدانند من این جا و با آن ها هستم..........برای همیشه

حرف دل...

sabzroo — Thu, 24 Dec 2009 10:30:58 GMT

تفاوت عشق و دوست داشتن...

sabzroo — Thu, 10 Dec 2009 09:57:18 GMT

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی. اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال .

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هر چه از غریزه سر زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز هنگام با او اوج می گیرد.
عشق در غالب دل ها ، در شکل ها و رنگهای تقریبا مشابهی متجلی می شود و دارای صفات و حالات و مظاهر مشترکی است ،اما دوست داشتن در هر روحی جلوه ای خاص خویش دارد و از روح رنگ می گیرد و چون روح ها بر خلاف غریزه ها هر کدام رنگی و ارتفاعی و بعدی و طعم و عطر ویژه خویش را دارد می توان گفت :
که به شماره هر روحی ، دوست داشتنی هست .
عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر می گذارد ،
اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می کند و بر آشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست .

عشق ، در هر رنگی و سطحی ، با زیبایی محسوس ، در نهان یا آشکار رابطه دارد . چنانچه شوپنهاور می گوید:
شما بیست سال سن بر سن معشوقتان بیفزائید ، آنگاه تاثیر مستقیم آنرا بر روی احساستان مطالعه کنید .
اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج وجذب زیبایی های روح که زیبایی های محسوس را بگونه ای دیگر می بیند .

عشق٬طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت .

عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است . اگر دوری بطول انجامد ضعیف می شود ، اگر تماس دوام یابد به ابتذال می کشد و تنها با بیم و امید و اضطراب و دیدار وپرهیز زنده و نیرومند می ماند،
اما دوست داشتن با این حالات نا آشنا است ، دنیایش دنیای دیگری است .

عشق جوششی یکجانبه است . به معشوق نمی اندیشد که کیست یک خود جوششی ذاتی است ، و از ین رو همیشه اشتباه می کند و در انتخاب بسختی می لغزد و یا همواره یکجانبه می ماند و گاه ، میان دو بیگانه نا همانند ، عشقی جرقه می زند و چون در تاریکی است و یکدیگر را نمی بینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو رو شنایی آن ، چهره یکدیگر را می توانند ببینند و در اینجا است که گاه ، پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم می نگرند ، احساس می کنند که هم را نمی شناسند و بیگانگی و نا آشنا یی پس از عشق درد کوچکی نیست .

اما دوست داشتن در روشنایی ریشه می بندد و در زیر نور سبز می شود و رشد می کند و از این رو است که همواره پس از آشنایی پدید می آید ، و در حقیقت در آغاز دو روح خطوط آشنایی را در سیما و نگاه یکدیگر می خوانند ، و پس از آشنا شدن است که خودمانی می شوند .
دو روح ، نه دو نفر ، که ممکن است دو نفر با هم در عین رو در بایستی ها احساس خودمانی بودن کنند و این حالت بقدری ظریف و فرار است که بسادگی از زیر دست احساس و فهم می گریزد و سپس طعم خویشاوندی و بوی خویشاوندی و گرمای خویشاوندی از سخن و رفتار و آهنگ کلام یکدیگر احساس می شود و از این منزل است که ناگهان ، خودبخود ،دو همسفر به چشم می بینند که به پهندشت بی کرانه مهربانی رسیده اند و آسمان صاف و بی لک دوست داشتن بر بالای سرشان خیمه گسترده است و افقهای روشن و پاک و صمیمی ایمان در برابرشان باز می شود و نسیمی نرم و لطیف همچون روح یک معبد متروک که در محراب پنهانی آن ، خیال راهبی بزرگ نقش بر زمین شده و زمزمه درد آلود نیایش مناره تنها و غریب آنرا بلرزه می آورد .
دوست داشتن هر لحظه پیام الهام های تازه آسمانهای دیگر و سرزمین های دیگر و عطر گلهای مرموز و جانبخش بوستانهای دیگر را بهمراه دارد و خود را ، به مهر و عشوه ای بازیگر و شیرین و شوخ هر لحظه ، بر سر و روی این دو میزند .

عشق ، جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی فهمیدن و اندیشیدن نیست .
اما دوست داشتن ، در اوج معراجش ، از سر حد عقل فراتر می رود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین می کند و با خود به قله بلند اشراق می برد.

عید غدیر.. عید امامت و ولایت بر همگان مبارک...

sabzroo — Sat, 05 Dec 2009 12:43:49 GMT

روح بزرگش...

زندان عشق است...

جزیره مهر٬ در میان دل دریایی اش٬ اسیر است...

خورشید عدالت و ماه شهادت

تنها در آسمان وجود او می تابد...

باران خوبی ها...

از ابر وجود او می بارد...

... و علی یعنی:

بارانی ترین آسمان...

یاد تو...

sabzroo — Wed, 18 Nov 2009 12:30:45 GMT

میزند باران به شیشه...

شیشه اما سرد و سنگین!

بی تفاوت٬ تلخ و خاموش..

شاید از یک غصه٬ غمگین

شیشه در اوج سپیدی

خسته از دلواپسی ها...

من نشسته گنگ و مبهم

می رسم تا عمق رویا

آسمان همچون دل من خیس...

خیس از بی وفایی

بر لبم نام تو دارم...

ای بهار من کجایی؟

تا به کی چون شیشه ماندن...

در نگاه قاب تقدیر!؟

من همه میل رسیدن...

دل ولی بسته به زنجیر

آمدم تا چشمهایت...

در دلم عشقی بکارد

تو ولی گفتی که برگرد!

شیشه احساسی ندارد...

میزند باران هنوزم..

آه! این چنین غم در دل کیست؟

دست من بر شیشه لغزید...

شیشه هم با بغض بگریست...

راه زندگی برای هیچکس رو به گذشته نبوده است...

sabzroo — Thu, 12 Nov 2009 10:52:41 GMT

امروز، دلتنگ خاطراتی شده ام که پشت سر جا مانده اند و بی تاب روزهایی که از رو به رو می گریزند...

شاید آخر دنیا، آخر آرزوها باشد و همه ی آرزوها رنگ تحقق بگیرند و شاید تا همین چند ثانیه دیگر آخر دنیا شود...

... و رویای فرشته شدن همه آدم ها که همیشه ذهنم را قلقلک می دهد، تحقق یابد...

آدم هایی که الان هم روی زمین خاکی کنار ما هستند و ما آنقدر از حقیقت آنها فاصله داریم و آنقدر زمینی شده ایم، که گاه یادمان می رود لازم نیست همه ی فرشته ها بال داشته باشند...

بیراهه راه هایی که رفته ایم را به گذشته بسپار و گذشته را به باد...

راه زندگی برای هیچکس رو به گذشته نبوده است...

زندگی رو به فرداست که ادامه دارد نه دیروز...

میلاد نور مبارک...

sabzroo — Fri, 30 Oct 2009 07:07:18 GMT

هر چند حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر با آخر خط هم رسیده ای

آنجا برای عشق شروعی مجدد است

چشم انتظار...

sabzroo — Wed, 21 Oct 2009 14:35:18 GMT

قلب ناآرامم، آرامتر بزن...

دیگر به سرای آرامش رسیده ایم

آنجا که هوایش، بوی زندگی و عشق می دهد

آنجا که رنگش، به سرخی توست

آنجا که روزهایش، به سبزی عشق توست

... و آنجا که آسمانش، به رنگ نیلی درون توست

لحظه ها میگذرند و ما به مقصود نزدیکتر می شویم

مقصودی شیرین و مقصدی نامعلوم!

و راه...

راهی که از دور کوتاه است و از نزدیک شاید به بی نهایت برسد

پس به امید قدم در ره کوتاه...

مرهم دل زخمی من ....

sabzroo — Thu, 08 Oct 2009 17:56:18 GMT

به تماشا سوگند و به آغاز کلام...

به زلالی چشمانت و به هر آنچه که تو می پرستی...

که هیچگاه، حتی در آن لحظه که قلبم خالی از عشق تو باشد، تو را از یاد نبرم...

آوازهایم را برای تو می نویسم، تا کوچه های شبانه به یاد تو زنده شوند...

آوازی برای مهر...

آوازی برای مهرگان...

تا روزها دلنشین شوند...

اکنون من تنها با آرزوهایم در کوچه های غریب، سرگشته ام...

تا روزهای خسته ام را به باد نثار کنم...

آن روزهایی که در فراق تو، با این دل خسته، مویه ها کردم...

و زخم های جدایی را با مرهم تنهایی پوشاندم...

...اما چه سود که این مرهم با آن چه ها کرد...

دلم تنگ است، ای دور نزدیک...

sabzroo — Tue, 06 Oct 2009 16:51:18 GMT

دیریست ای دل بیگانه، که تو را در نهانخانه ی قلبم انکار می کنم...!

تا شاید آشنایی که چندان نزدیک نیست، در بینهایت ترین وسعت عشق، در به روی تو بگشاید...

و تو را با خود به دورترین ساحل هستی، آنجا که به جز مرغان دریایی عاشق، کسی نیست که سخن عشق را بر زبان آورد، ببرد...

آن جا که سخن عشق کلام اول است...

پس آری...

خوشحالی از آن توست، ای دل دیوانه ترین مجنون دنیا...!

راهی است راه عشق،که هیچش کناره نیست

آن جا، جز آن که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود

در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست