| تبليغات | X |
|
مار از پونه، من از مار بدم مي آيد يعني از عامل آزار بدم مي آيد هم از اين هرزه علف هاي چمن بيزارم هم از هم صحبتي خار بدم مي آيد دوست دارم به ملاقات سپيدار روم ولي از مرد تبردار بدم مي آيد اي صبا! بگذر از من به تبردار بگو كه از اين كار تو بسيار بدم مي آيد دوست دارم بنويسم بزنم بر در باغ كه من از اين همه ديوار بدم مي آيد آه، اي گرمي دستان زمستاني من دارد از كوچه و بازار بدم مي آيد عمق تنهايي احساس مرا دريابيد دارد از آيينه انگار بدم مي آيد لحظه ها مثل رديف غزلم تكراريست دارد از اين همه تكرار بدم مي آيد
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387ساعت 16:14 توسط سبزرو
|
|
درباره وبلاگ  سال هاست برآنم که پرده از راز دل بردارم و نجوای عاشقانه ی دلم را به گوش همگان برسانم...
ندایی که هردم از انتهای وجودم سر می کشد و جرأت رهایی ندارد... و بالاجبار در کنج دل اتراق می کند، تا شاید اندک زمانی نه چندان دور، شعله ی آتشین قلبم داغتر شود و به او اجازه ی خروج دهد... هان، ای عاشق دل سوخته که در کویر تنهایی ات، لب به سینه گذاشته ای و جرعه جرعه از باده ی صبر می نوشی، تا کلام از کلام باز نشود و نسیم گرم عاشقی راز دلت را به همگان نرساند... پس باز هم صبر تا روز بارانی... و سبز و بارانی شدن قلب عاشقت...
|
